En toen ging je bouwen.

Al maanden gaat het niet goed met jou. Niemand weet goed waarom. De school is wel een grote stressfactor. En dat heeft zo veel effect op je lichaam van slechts 7 jaar oud. Je kan niet stil zitten, te veel energie stroomt naar je benen, en soms praat je onverstaanbaar omdat je jezelf niet kan tot rust brengen.

En zo zijn we samen aan het zoeken. Wat helpt er? Wat gebeurt er? Vanwaar die grote onrust?

 En plots begon je te bouwen.

De bewegingsruimte werd je klaslokaal. Kussens werden banken.

Je liep er tussen, voelde op elke plek hoe het daar was voor jou. Ging op verschillende kussens zitten en voelen of dat jouw plek in de klas is. Koos daarna duidelijk jouw plek.

Veel twijfel kwam boven.

En frustratie. Want de kussens lagen niet perfect op een rij. Je hebt er geen zicht meer op, géén controle. Het moet in een duidelijke structuur staan, op rijen, geen mm te veel naar rechts.  Ja, ik maak me daar vaak druk over op school in de kas. En niemand luistert, niemand respecteert dit. Ik schuif vaak de banken weer terug op hun plaats.

We zijn samen gaan staan in die chaos van scheve rijen en samen gaan ademen. Doorademen. Niet inhouden.

En toen voelde je meer rust komen. Het leek of je beter kon blijven staan in die chaos rondom jou. Je werd meer losgekoppeld van je omgeving. Dit ben jij niet.

Je ging naar huis met een duidelijk inzicht.

Ben heel benieuwd om te horen hoe het nu met je gaat.

Privé consult dans- en bewegingstherapie voor kinderen, jongeren en volwassenen.

www.dansengrietje.be